طبق ماده ۱۹۱ قانون مدنی، عقد با قصد انشا محقق میشود و در صورتی که فاقد قصد واقعی باشد باطل است. همچنین طبق ماده ۲۱۸ قانون مدنی، هرگاه معامله با قصد فرار از دین به صورت صوری انجام شده باشد، باطل است. برای اثبات صوری بودن اجاره نامه جهت دریافت وام، می توان از روش های قانونی زیر استفاده کرد:
۱. طبق ماده ۱۲۵۸ قانون مدنی، شهادت شهود یکی از دلایل اثبات دعوا است. می توان با استشهاد از همسایگان یا مدیر ساختمان اثبات کرد که مستاجر هرگز در ملک مورد نظر سکونت نداشته است.
۲. طبق ماده ۲۰۶ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی، دادگاه میتواند قرار معاینه محل یا تحقیق محلی صادر کند تا مأمور دادگاه واقعی بودن سکونت را بررسی کند.
۳. طبق ماده ۱۲۸۴ قانون مدنی، ارائه عدم رد و بدل شدن وجه تراکنش های مالی مربوط به ودیعه یا اجاره بها بین موجر و مستاجر از طریق استعلام بانکی، دلیلی بر عدم وقوع واقعی عقد است.
۴. طبق ماده ۱۳۲۱ قانون مدنی، امارات و قرائن موجود در پرونده مانند عدم تطابق شغل یا محل کار مستاجر با ملک، تناسب نداشتن مبلغ اجاره با عرف منطقه یا روابط خویشاوندی غیرعادی میان طرفین میتواند موجب علم قاضی طبق ماده ۲۱۱ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ برای ابطال سند شود.