طبق ماده ۱۸ قانون حمایت از کودکان و نوجوانان بی سرپرست و بدسرپرست مصوب ۱۳۹۲، خروج از کشور کودک تحت سرپرستی منوط به موافقت دادستان و تایید دادگاه صادرکننده حکم سرپرستی است. طبق این قانون، سرپرستان موظف هستند پیش از اقدام برای خروج، تقاضای خود را به سازمان بهزیستی ارائه دهند تا پس از بررسی مصلحت کودک، موضوع به دادگاه ارجاع شود.
دادگاه برای صدور مجوز خروج، معمولا تضمین مناسبی جهت اطمینان از بازگشت کودک به کشور از سرپرستان اخذ می کند. این تضمین طبق آیین نامه اجرایی قانون مذکور می تواند به صورت ملک، چک یا سفته باشد که مبلغ آن را قاضی پرونده بر اساس شرایط سفر تعیین می کند. چنانچه سفر برای مدت کوتاه و به منظور زیارت یا درمان باشد، روند اداری آن آسان تر طی می شود.
در مورد صدور گذرنامه، طبق مقررات اداره گذرنامه و با استناد به اجازه دادستان، نام سرپرستان در گذرنامه کودک درج شده یا اجازه کتبی خروج به پیوست مدارک صادر می گردد. لازم به ذکر است که مهاجرت دائمی و خروج همیشگی کودک تحت سرپرستی از کشور، به دلیل ضرورت نظارت مستمر سازمان بهزیستی و مراجع قضایی بر وضعیت زندگی کودک، در اصل ممنوع است مگر در موارد بسیار خاص که مصلحت برتر کودک توسط دادگاه احراز شود. برای سفر های موقت نیز، مدت زمان خروج و تاریخ بازگشت باید دقیقا در اجازه نامه دادستانی و تامین کیفری اخذ شده قید گردد.