طبق ماده ۲۸۹ قانون مدنی، ابراء عبارت از این است که دائن از حق خود که بر ذمه دیگری است اختیارا صرف نظر کند. در مقابل، اعراض بنا بر ماده ۱۷۸ قانون مدنی، عبارت است از اسقاط حق مالکیتی که شخص نسبت به عین مال خود دارد و آن مال را از ملکیت خود خارج میسازد.
تفاوت های اصلی این دو نهاد حقوقی عبارتند از:
۱. موضوع حق: طبق ماده ۲۸۹ قانون مدنی، ابراء فقط در حقوق دینی و طلب جاری است و موضوع آن ذمه شخص دیگر است. اما طبق ماده ۱۷۸ قانون مدنی، اعراض مربوط به حقوق عینی است و موضوع آن اموال و اعیان خارجی میباشد.
۲. سرنوشت مال یا حق: در ابراء با اسقاط طلب، دین کلا سقوط کرده و ذمه مدیون بری میشود. اما در اعراض، با انصراف مالک از ملکیت مال خود، آن مال از ملکیت وی خارج شده و طبق ماده ۱۴۷ قانون مدنی، در زمره مباحات عامه قرار میگیرد که هر کس میتواند آن را حیازت کند.
۳. نیاز به وجود ذمه دیگری: طبق ماده ۲۸۹ قانون مدنی، ابراء قائم به وجود متعهد یا مدیون است تا ذمه او بری شود. در حالی که اعراض عملی یک طرفه نسبت به مال خود شخص است و به هیچ شخص دیگری وابستگی ندارد.