بررسی شمول مرور زمان در احکام غیابی

صورتجلسه نشست قضایی
تاریخ برگزاری: ۱۳۹۷/۰۵/۲۵
برگزار شده توسط: استان فارس/ شهر استهبان
موضوع
بررسی شمول مرور زمان در احکام غیابی
پرسش
آیا حکم غیابی، مشمول مرور زمان موضوع ماده ۱۰۷ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ میگردد؟
نظر هیئت عالی
نظریه اقلیت همکاران محترم قضایی که مرور زمان موضوع ماده ۱۰۷ قانون مجازات اسلامی را شامل احکام غیابی ندانسته صحیح و صائب است؛ نظریه اداره حقوقی به شماره ۱۱۹۱/۹۶/۷ مورخ ۹۶/۵/۲۹ که ذیلاً نقل میشود مستظهر استنتاج مرقوم است.
نظریه اداره حقوقی:
احکام غیابی مشمول مرور زمان موضوع ماده ۱۰۷ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ نیستند؛ زیرا مرور زمان موضوع این ماده، خاص احکام قطعی است ولی با توجه به ماده ۱۰۵ قانون مذکور که مرور زمان تا صدور حکم قطعی جاری است، به ناچار در مورد احکام غیابی، مواعد مذکور در بندهای ماده ۱۰۵ باید منقضی شود تا شرایط آن، تحقق پذیرد و موضوع (حکم غیابی) مشمول مرور زمان ماده ۱۰۵ قانون مذکور شود.
نظر اکثریت
به نظر می رسد در فرضی که حکم به متهم ابلاغ واقعی یا قانونی نشده و قابلیت اجرا پیدا نکرده است، مشمول مرور زمان موضوع ماده ی ۱۰۷ قانون مذکور نخواهد بود، لیکن چنانچه حکم پس از صدور به نحو واقعی یا قانونی به متهم ابلاغ شده باشد و پس از انقضای مهلت واخواهی و تجدید نظرخواهی، قابلیت اجرایی پیدا کرده باشد، با توجه به اطلاق ماده قانونی مذکور، حکم غیابی نیز مشمول مرور زمان اجرای حکم خواهد بود، زیرا منظور از احکام قطعی مندرج در ماده ی ۱۰۷ قانون مجازات اسلامی حکمی است که قابلیت اجرا داشته باشد و احکام غیابی هم پس از ابلاغ و سپری شدن مدت واخواهی و گذشت مدت تجدید نظرخواهی، قابل اجرا می شوند.
نظر اقلیت
حکم غیابی که مدت واخواهی و همچنین تجدید نظرخواهی آن پایان یافته باشد و به طریق ابلاغ قانونی قطعی شده باشد، لازم الاجرا است و به دایره ی اجرا فرستاده میشود، ولی این امر موجب سلب حق واخواهی متهم نمیباشد؛ یعنی محکوم علیه حکم غیابی به محض اطلاع میتواند واخواهی نماید و به همین جهت در احکام قطعی غیابی مذکور، حکم مرور زمان موضوع ماده ی ۱۰۷ قانون آیین دادرسی کیفری جاری نمی شود.