نظریه مشورتی شماره ۷/۱۴۰۱/۸۸۹ مورخ ۱۴۰۱/۱۰/۲۰

تاریخ نظریه: ۱۴۰۱/۱۰/۲۰
شماره نظریه: ۷/۱۴۰۱/۸۸۹
شماره پرونده: ۱۴۰۱-۱۶۸-۸۸۹ ک
استعلام:
با توجه به مفاد بند ۲ ماده ۱۵۰ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ در خصوص کنترل مخابراتی و اطلاق عبارت محکومان در تبصره یاد شده؛ اولاً، آیا بررسی نقاط آنتن دهی (نقطه یابی و نقطه زنی) مصداق کنترل مخابراتی است؟ ثانیاً، در فرض یاد شده تبصره مذکور شامل محکومان اجرای احکام مدنی نیز میشود؟
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
اولاً، با عنایت به اطلاق عبارت «کنترل ارتباطات مخابراتی افراد» در ماده ۱۵۰ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ که در راستای نحوه اعمال اصل بیست و پنجم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران تصویب شده است، ممنوعیت موضوع این ماده شامل محتوای ارتباطات مخابراتی و همچنین اخذ پرینت فهرست ورودی و خروجی تماس ها و پیامک های متهم میشود؛ اما ردیابی از طریق تلفن همراه (موسوم به نقطه یابی و نقطه زنی) از مفهوم «کنترل ارتباطات مخابراتی افراد» موضوع ماده ۱۵۰ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ و تبصره ۲ این ماده خارج است.
ثانیاً، با توجه به پاسخ بند اولاً، پاسخ به این سوال روشن است.