نظریه مشورتی شماره ۷/۹۸/۱۰۴۶ مورخ ۱۳۹۸/۰۷/۲۰

تاریخ نظریه: ۱۳۹۸/۰۷/۲۰
شماره نظریه: ۷/۹۸/۱۰۴۶
شماره پرونده: ۹۸-۱۹۲-۱۰۴۶ ک
استعلام:
خواهشمند است در خصوص سوال مطروحه به شرح ذیل نظریه ارشادی مرقوم فرمائید:
با عنایت به رای وحدت رویه ۷۵۹ هیات عمومی دیوان عالی کشور بزه تغییر کاربری اراضی کشاورزی به لحاظ جزای نقدی نسبی که میزان آن بر اساس واحد با مبنای خاص قانونی احتساب میگردد تعزیر درجه هفت محسوب میگردد در صورتی که مجازات تغییر کاربری اراضی مزروعی صرفا جزای درجه ۱ و ۲ و ۳ ماده ۱۹ قانون مجازات اسلامی تعیین شده باشد و به لحاظ عدم دسترسی به محکوم علیه و عدم اجرای حکم قطعی پس از انقضای مدت پنج سال بر اساس بند ث ماده ۱۰۷ قانون مجازات اسلامی مشمول مرور زمان اجرای احکام قطعی تعزیری میگردد.
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه:
با توجه به ماده ۳ قانون حفظ کاربری اراضی زراعی و باغ ها (اصلاحی ۱۳۸۵/۸/۱) و لحاظ رای وحدت رویه ۷۰۷ مورخ ۱۳۸۶/۱۲/۲۱ هیأت عمومی دیوان عالی کشور، چنانچه مالکان یا متصرفان اراضی زراعی و باغ ها موضوع این قانون به صورت غیرمجاز یعنی بدون اخذ مجوز کمیسیون مقرر در این قانون اقدام به تغییر کاربری نمایند، صدور حکم قلع و قمع بنا و مستحدثات به تبع جرم، وظیفه دادگاه کیفری رسیدگی کننده به جرم است و مرتکب علاوه بر قلع و قمع بنا به پرداخت جزای نقدی به شرحی که در ماده صدرالذکر مقرر گردیده محکوم میگردد. بنابراین چنان چه حکم محکومیت متهم بزه مذکور صادر و قطعی گردد با توجه به این که این بزه (همانطور که در استعلام نیز اشاره شده) درجه هفت محسوب میشود، صرف نظر از میزان جزای نقدی مورد حکم، اگر با انقضای مدت پنج سال از تاریخ قطعیت، حکم به هر علتی اجرا نشده باشد، با توجه به بند «ث» ماده ۱۰۷ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲، محکومیت به پرداخت جزای نقدی مشمول مرور زمان است؛ لکن قلع و قمع بنا که جزء لاینفک حکم کیفری است، چون ماهیت مجازات را ندارد و امری حقوقی است، مشمول مرور زمان موضوع ماده ۱۰۷ قانون اخیرالذکر نمی گردد.