ماده ۱ قانون ساختار نظام جامع رفاه و تامین اجتماعی مصوب ۱۳۸۳

ماده ۱ – در اجرای اصل بیست و نهم (۲۹) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و همچنین بندهای (۲) و (۴) اصل بیست و یکم (۲۱) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران و در جهت ایجاد انسجام کلان سیاست های رفاهی که به منظور توسعه عدالت اجتماعی و حمایت از همه افراد کشور در برابر رویدادهای اجتماعی، اقتصادی، طبیعی و پیامدهای آن، نظام تامین اجتماعی با رعایت شرایط و مفاد این قانون و از جمله برای امور ذیل برقرار میگردد:
الف – بازنشستگی، از کار افتادگی و فوت.
ب – بیکاری.
ج – پیری
د – در راه ماندگی، بی سرپرستی و آسیب های اجتماعی.
ه- – حوادث و سوانح.
و – ناتوانی های جسمی، ذهنی و روانی.
ز – بیمه خدمات بهداشتی، درمانی و مراقبت های پزشکی.
ح – حمایت از مادران به خصوص در دوران بارداری و حضانت فرزند.
ط – حمایت از کودکان و زنان بی سرپرست.
ی – ایجاد بیمه خاص بیوگان، زنان سالخورده و خودسرپرست.
ک – کاهش نابرابری و فقر.
ل – امداد و نجات.
تبصره ۱ – برخورداری از تامین اجتماعی به نحوی که در این قانون میآید حق همه افراد کشور و تامین آن، تکلیف دولت محسوب میشود.
تبصره ۲ – آثار و تبعات منفی احتمالی ناشی از اقدامات دولت، از جمله مصادیق رویدادهای اقتصادی و اجتماعی میباشند.
تبصره ۳ – شهروندان خارجی مقیم جمهوری اسلامی ایران نیز در چارچوب موازین اسلامی، مقاوله نامه ها و قرارداد های بین المللی مصوب و با رعایت شرط عمل متقابل، از حمایت های مربوط به نظام جامع تامین اجتماعی برخوردار خواهند بود.