نظر به اینکه به موجب ماده ۱۹۴ قانون اصلاح موادی قانون آیین دادرسی کیفری مصوب شهریور ۱۳۶۱ دادگاه های کیفری به دادگاه های کیفری یک و دو تقسیم شده اند و طبق ماده ۱۹۳ قانون مزبور رسیدگی به جرایم اشخاص به ترتیب مقرر در قانون یاد شده و در صلاحیت دادگاه های مذکور است و مستفاد از مواد ۱۹۸ و ۲۱۷ قانون مزبور ملاک صلاحیت هریک از دادگاه های مرقوم کیفر قانونی پیش بینی شده برای جرم ارتکابی قطع نظر از خصوصیت و و ضعیت متهمین میباشد و ماده ۲۶ قانون راجع به مجازات اسلامی مصوب مهرماه ۱۳۶۱ مبنی بر مبری بودن اطفال از مسوو لیت کیفری در صورت ارتکاب جرم به معنای صلاحیت انحصاری دادگاه کیفری دو در رسیدگی به کلیه اتهامات انتسابی به اشخاصی که طفل معرفی می شوند نیست فلذا در مواردی که جرایم ارتکابی اطفال (کسی که به حد بلوغ شرعی نرسیده) از جمله جرایم موضوع ماده ۱۹۸ قانون اصلاح موادی قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 و تبصره ۱ آن باشد رسیدگی به آن در صلاحیت دادگاه کیفری یک است درغیر این صورت دادگاه کیفری دو صالح به رسیدگی خواهد بود و رای شعبه یازده دیوان عالی کشور که متضمن همین معنی است مطابق موازین تشخیص میگردد این رای به موجب ماده و احده قانون و حدت رو یه قضایی مصوب تیرماه ۱۳۲۸ برای شعب دیوان عالی کشور و دادگاه ها در موارد مشابه لازم الاتباع است.
