رقبه
حرف « ر »
رَقَبِه (Ra-qa-beh)
Estate
تعریف حقوقی
اصطلاحی در حقوق املاک و وقف که به یک واحد ملک یا زمین دلالت دارد.
مستند قانونی ماده ۴۱ قانون مدنی
ماده ۴۱ قانون مدنی : عمری حق انتفاعی است که به موجب عقدی از طرف مالک برای شخص به مدت عمر خود یا عمر منتفع یا عمر شخص ثالثی برقرار شده باشد و در رقبه استفاده میشود.