طبق ماده ۳۰۶ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی، مهلت واخواهی از احکام غیابی برای کسانی که مقیم ایران هستند ۲۰ روز و برای کسانی که مقیم خارج از کشور میباشند، ۲ ماه از تاریخ ابلاغ واقعی است.
ضوابط قانونی مربوط به این مهلتها به شرح زیر است:
اول، طبق تبصره ۱ ماده ۳۰۶ قانون مذکور، چنانچه محکوم علیه غیبی مدعی شود که به علت عذر موجه (مانند بیماری مانع از حرکت، حوادث غیرمترقبه یا عدم اطلاع از مفاد حکم به دلیل ابلاغ قانونی) نتوانسته است در مهلت مقرر واخواهی کند، دادگاه ابتدا به ادعای وجود عذر موجه رسیدگی می کند و در صورت پذیرش، قرار قبولی واخواهی را صادر مینماید.
دوم، طبق ماده ۴۴۴ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی، در احتساب مواعد، روز ابلاغ و روز اقدام جزو مدت محسوب نمی شود. بنابراین، مهلت های ۲۰ روزه و ۲ ماهه عملاً از روز بعد از ابلاغ رسمی آغاز خواهند شد.
سوم، در صورتی که روز آخر مهلت با تعطیل رسمی مصادف شود، طبق ماده ۴۴۴ قانون مذکور، آن روز به حساب نمی آید و روز اول بعد از تعطیل، آخرین روز مهلت واخواهی خواهد بود.