طبق ماده ۷۵۲ قانون مدنی، عقد صلح ممکن است یا در مورد رفع تنازع موجود و یا جلوگیری از تنازع احتمالی در مورد معامله و غیر آن واقع شود. در این قرارداد، متصالح به شخصی گفته میشود که طرف قبول کننده عقد صلح است و مال، حق یا منفعتی از سوی طرف دیگر یعنی مصالح به او واگذار میگردد.
طبق ماده ۷۵۳ قانون مدنی، برای صحت صلح، طرفین که شامل مصالح و متصالح میباشند باید اهلیت معامله و تصرف در موضوع صلح را داشته باشند. کاربرد اصلی عنوان متصالح در قرارداد های صلح عمری، صلح رقبی و صلح در مقام معاملات است که در آن متصالح نقش پذیرنده مال یا حق را ایفا می کند. این اصطلاح در آیین دادرسی مدنی و تنظیم اسناد رسمی برای شناسایی طرفی که از صلح بهره مند میشود و انتقال به نفع او صورت میگیرد، کاربرد دارد. در واقع متصالح کسی است که با قبول پیشنهاد مصالح، تملک مال یا اسقاط ادعای طرف مقابل را به دست می آورد.