طبق ماده ۳۳۸ قانون مدنی، بیع عبارت است از تملیک عین به عوض معلوم. در این تعریف، به مالی که از طرف فروشنده (بایع) در مقابل دریافت قیمت (ثمن) به مالکیت خریدار (مشتری) در می آید، مبیع گفته می شود. مبیع لزوما باید مال باشد و تملیک آن صورت گیرد.
طبق ماده ۳۴۲ قانون مدنی، مقدار و جنس و وصف مبیع باید معلوم باشد و تعیین مقدار آن به وزن یا کیل یا عدد یا ذرع یا مساحت یا مشاهده می باشد. عدم رعایت این موارد موجب بطلان معامله به دلیل مجهول بودن مورد معامله خواهد بود.
کاربرد مبیع در حقوق به عنوان رکن اصلی و موضوع قرارداد خرید و فروش است. بر اساس ماده ۳۴۸ قانون مدنی، مبیع باید دارای شرایط قانونی باشد؛ یعنی خرید و فروش آن قانونا ممنوع نباشد، مالیت داشته باشد، منفعت عقلایی داشته باشد و بایع قدرت بر تسلیم آن را داشته باشد. در صورت مستحق للغیر برآمدن مبیع، طبق ماده ۳۹۱ قانون مدنی، فروشنده ضامن است و باید ثمن را مسترد کرده و در صورت جهل مشتری، خسارات وارده را نیز جبران کند. مبیع می تواند به صورت عین معین (مانند یک خودرو خاص)، کلی در ذمه (مانند ۱۰۰ کیلو گندم) یا کلی در معین باشد. مطابق ماده ۱۹۰ قانون مدنی، وجود موضوع معین که همان مبیع است، از شرایط اساسی صحت هر معامله ای محسوب می شود.