در نظام حقوقی و اخلاقی ما، خانواده نخستین و مهمترین نهاد اجتماعی است و حفظ حرمت، جایگاه و احترام اعضای خانواده، به ویژه والدین، همواره مورد تاکید قرار گرفته است. توصیه میشود پیش از ورود به فرایند های قانونی، مسائل خانوادگی را از طریق گفتگو، تفاهم و ریش سفیدی حل و فصل کنید تا پیوندهای عاطفی میان اعضا آسیب نبیند.
با این حال، از منظر حقوقی و طبق ماده ۱۰۴۱ قانون مدنی، سن قانونی (بلوغ) برای ازدواج دختر ۱۳ سال تمام شمسی و برای پسر ۱۵ سال تمام شمسی است. قوانین ایران درباره نیاز به اجازه برای ازدواج، تفکیک مشخصی میان دختر و پسر قائل شده است:
۱. وضعیت پسران:
پسران پس از رسیدن به سن ۱۵ سال تمام شمسی، برای ازدواج به اجازه هیچ کس (پدر، جد پدری یا دادگاه) نیاز ندارند و می توانند مستقلا اقدام کنند.
۲. وضعیت دختران (دوشیزه):
طبق ماده ۱۰۴۳ قانون مدنی، ازدواج دختر باکره (دوشیزه) اگرچه به سن بلوغ یا حتی بالای ۱۸ سال رسیده باشد، منوط به اجازه پدر یا جد پدری است. بنابراین دختر باکره در هیچ سنی نمی تواند بدون اجازه پدر یا جد پدری ازدواج کند، مگر در دو حالت:
پدر یا جد پدری بدون دلیل موجه از دادن اجازه خودداری کنند که در این صورت دختر میتواند طبق ماده ۱۰۴۳ قانون مدنی، با معرفی کامل مرد و شرایط نکاح به دادگاه خانواده مراجعه و اجازه ازدواج را از دادگاه دریافت کند.
دختر پیش از این ازدواج کرده و بکارت وی زایل شده باشد (باکره نباشد) که در این صورت برای ازدواج های بعدی نیاز به اجازه پدر ندارد.