طبق ماده ۴۲۶ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی، یکی از جهات اعاده دادرسی در امور مدنی مشخص شده است. بند ۲ این ماده مقرر میدارد: «محکوم به نسبت به قسمتی که مورد ادعا نبوده است، صادر شده باشد.»
در تفسیر این بند و بر اساس اصول دادرسی مدنی، دادگاه ها موظفند صرفا در محدوده خواسته خواهان رسیدگی و اتخاذ تصمیم کنند. این قاعده که به «اصل ارایه خواسته توسط خواهان» معروف است، دادرس را از صدور حکم نسبت به آنچه مطالبه نشده، منع می کند.
بنابراین، چنانچه دادگاه در رای صادر شده، محکوم علیه را به پرداخت یا انجام چیزی محکوم کند که اساسا در دادخواست خواهان یا جلسات دادرسی (در قالب افزایش خواسته) مطالبه نشده باشد، محکوم علیه میتواند به استناد بند ۲ ماده ۴۲۶ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی، تقاضای اعاده دادرسی کند.
به عنوان مثال، اگر خواهان تنها مطالبه اصل طلب را کرده باشد اما دادگاه علاوه بر اصل طلب، حکم به پرداخت خسارت تاخیر تادیه نیز صادر کند، نسبت به بخش خسارت که مورد ادعا نبوده، جهت اعاده دادرسی محقق است. در این حالت، رای دادگاه فراتر از خواسته صادر شده و قابل شکایت از طریق اعاده دادرسی خواهد بود.