طبق ماده ۶۹۸ قانون مدنی در ضمان مدنی ذمه متعهد اصلی بری می شود و ضامن در برابر طلبکار متعهد می گردد که به آن نقل ذمه به ذمه می گویند. اما طبق ماده ۴۰۳ قانون تجارت در ضمان تضامنی ذمه بدهکار اصلی بری نمی شود و طلبکار می تواند برای وصول طلب خود به متعهد اصلی و ضامن یا هر دو با هم مراجعه کند.
همچنین طبق ماده ۷۷۱ قانون مدنی در ضمان وثیقه ای که در قالب عقد رهن انجام می شود شخص مالی را به عنوان وثیقه دین در اختیار طلبکار قرار می دهد تا در صورت عدم پرداخت دین توسط بدهکار طلبکار بتواند از محل فروش آن وثیقه طلب خود را وصول کند و در این حالت نیز ذمه بدهکار اصلی همچنان مشغول باقی می ماند. بنابراین تفاوت اصلی در بری شدن یا نشدن ذمه بدهکار اصلی و نحوه پاسخگویی ضامن به طلبکار است.