طبق ماده ۲۶۷ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲، سرقت عبارت است از ربودن مال متعلق به غیر. بر این اساس، تفاوت های بنیادین میان ربودن و سرقت در حقوق کیفری ایران را می توان در موارد زیر خلاصه کرد:
اول، رابطه مفهوم عام و خاص: ربودن، عنصر مادی و رفتار فیزیکی تشکیل دهنده جرم سرقت است. به بیان حقوقی، هر سرقتی ملازم با ربودن است، اما هر ربودنی لزوما سرقت تلقی نمی شود.
دوم، موضوع جرم: موضوع جرم سرقت صرفا مال منقول متعلق به دیگری است. در حالی که فعل ربودن میتواند نسبت به انسان نیز واقع شود که در این صورت، جرم آدم ربایی موضوع ماده ۶۲۱ کتاب پنجم قانون مجازات اسلامی (تعزیرات و مجازات های بازدارنده) محقق میشود. این ماده با توجه به قانون کاهش مجازات حبس تعزیری مصوب ۱۳۹۹ اصلاح شده و مجازات آن بر اساس درجه بندی های جدید اعمال میشود.
سوم، حق مورد تجاوز: سرقت جرمی علیه اموال و مالکیت اشخاص است، در حالی که ربودن انسان (آدم ربایی) جرمی علیه آزادی تن و امنیت اشخاص به شمار میرود.
چهارم، قصد مجرمانه: در سرقت، ربودن باید با قصد تصاحب دائمی مال غیر صورت گیرد، اما در ربودن انسان، قصد سلب آزادی و جابجایی اجباری شخص ملاک است و نیازی به قصد تصاحب یا مالکیت نیست.