طبق ماده ۳۳۸ قانون مدنی بیع عبارت است از تملیک عین به عوض معلوم و عقد صلح عقدی است که برای رفع اختلاف یا به عنوان جایگزین معاملات دیگر منعقد می شود. تفاوت های اساسی این دو عقد به شرح زیر است:
۱. طبق ماده ۷۵۸ قانون مدنی صلح در مقام معاملات اگرچه نتیجه آن معامله را دارد اما شرایط و احکام خاص آن را ندارد. به همین دلیل خیارات مختص بیع مانند خیار مجلس و خیار حیوان و خیار تاخیر ثمن که در ماده ۳۹۶ قانون مدنی ذکر شده اند در عقد صلح جاری نمی شوند.
۲. طبق ماده ۸۰۸ قانون مدنی حق شفعه برای شریک فقط در صورت انتقال سهم مشاع از طریق بیع ایجاد می شود و انتقال مال از طریق عقد صلح حق شفعه ای برای شریک ایجاد نمی کند.
۳. در عقد بیع موضوع معامله حتما باید عین مال باشد و وجود مادی داشته باشد اما در عقد صلح موضوع قرارداد می تواند عین یا منفعت و یا اسقاط یک حق مالی باشد.
۴. بیع الزاما یک عقد معوض است و ثمن باید در آن مشخص باشد اما صلح می تواند کاملا مجانی و بلاعوض منعقد شود و تساوی ارزش اقتصادی بین دو طرف در عقد صلح شرط نیست.