در قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی فعلی (مصوب سال ۱۳۷۹)، نهادی به نام تجدیدنظر خواهی تبعی وجود ندارد و این مفهوم از نظام دادرسی مدنی ایران حذف شده است.
بر اساس آخرین تغییرات قانونی به شرح زیر است:
۱. حذف از قانون جدید: تجدیدنظر خواهی تبعی در قانون قدیم آیین دادرسی مدنی (مصوب ۱۳۱۸) در ماده ۵۰۳ وجود داشت، اما قانونگذار در قانون جدید مصوب ۱۳۷۹ این نهاد را پیش بینی نکرده و عملا آن را حذف کرده است.
۲. متن واقعی ماده ۳۴۳: بر خلاف ادعای قبلی، ماده ۳۴۳ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی فعلی هیچ ارتباطی به تجدیدنظر خواهی تبعی ندارد. متن این ماده مقرر میدارد: دادخواست تجدیدنظر به دفتری که حکم یا قرار را صادر نموده یا به دفتر دادگاه تجدیدنظر تسلیم میشود.
۳. فرجام خواهی تبعی: آنچه در قانون فعلی وجود دارد و ممکن است با تجدیدنظر خواهی تبعی اشتباه شود، فرجام خواهی تبعی است. طبق ماده ۴۱۳ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی، این حق فقط در مرحله رسیدگی در دیوان عالی کشور (فرجام خواهی) برای خوانده وجود دارد.
۴. لزوم دادخواست مستقل: در حال حاضر در مرحله تجدیدنظر، اگر هر یک از طرفین به بخشی از حکم اعتراض داشته باشند، باید حتما در مهلت مقرر قانونی (۲۰ روز برای مقیمان ایران) به صورت مستقل و جداگانه دادخواست تجدیدنظر بدهند. هیچ یک از طرفین نمی تواند منتظر تجدیدنظر خواهی طرف مقابل بماند تا پس از انقضای مهلت، به تبع او اعتراض کند.