ایجاب در حقوق به معنای پیشنهاد قطعی، روشن و مشخص یک شخص (ایجابکننده) به شخص دیگر برای بستن یک معامله یا عقد با شرایط معلوم است.
طبق ماده ۱۹۱ قانون مدنی، عقد محقق میشود به قصد انشا به شرط مقرون بودن به چیزی که دلالت بر قصد کند. ایجاب، رکن اول در تشکیل توافق و انشای عقد است و تنها زمانی منجر به ایجاد قرارداد میشود که با «قبول» طرف مقابل مواجه شود.
کاربرد ایجاب در حقوق عبارت است از:
۱. ایجاد نقطه آغازین برای انعقاد قراردادها طبق ماده ۱۸۳ قانون مدنی.
۲. تعیین دقیق موضوع، قیمت و شرایط معامله تا طرف مقابل (قبولکننده) بتواند با آگاهی کامل پیشنهاد را بپذیرد یا رد کند.
۳. تفکیک معامله نهایی از مذاکرات اولیه؛ طبق مقررات حقوق تجارت و ماده ۳۳۸ قانون مدنی در باب بیع، ایجاب پیشنهادی است که در صورت اعلان قبول از سوی مخاطب، معامله را بلافاصله و بدون نیاز به توافق جدید نافذ میسازد.