طبق ماده ۱۶۰ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲، ادله اثبات جرم عبارتند از اقرار، شهادت، قمه سوگند و علم قاضی. صدای ضبط شده به تنهایی به عنوان یکی از ادله قطعی (مانند شهادت یا اقرار) محسوب نمی شود، بلکه طبق ماده ۶۶۸ قانون آیین دادرسی کیفری و ماده ۱۹۱ قانون مذکور، این صدا به عنوان یک اماره یا قرینه در کنار سایر مستندات برای ایجاد “علم قاضی” مورد استفاده قرار میگیرد.
در خصوص جرم تهدید، طبق ماده ۶۶۹ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات و مجازات های بازدارنده) و با لحاظ ماده ۱ قانون کاهش مجازات حبس تعزیری (که این جرم را در زمره جرایم قابل گذشت قرار داده و مجازات آن را به حبس از ۴۵ روز تا ۱ سال یا تا ۷۴ ضربه شلاق تبدیل کرده است)، قاضی پرونده صدای ضبط شده را به کارشناسی ارجاع میدهد تا صحت انتساب آن به متهم بررسی شود. چنانچه اصالت صدا توسط کارشناس تایید شود، این فایل صوتی میتواند مستند صدور حکم قرار گیرد.
لازم به ذکر است طبق ماده ۲ قانون مجازات اسلامی مصوب ١٣٩٢ برای تحقق جرم باید ارکان مادی و معنوی احراز شود. صرف وجود صدا اگر با قرائن دیگر مثل پرینت مکالمات یا شهادت شهود همراه نباشد، ممکن است برای محکومیت کافی نباشد، اما به عنوان یک مدرک کلیدی در فرایند دادرسی تحت عنوان اماره قضایی بسیار موثر است. طبق نرخ جدید جرایم نقدی، در صورت تبدیل مجازات حبس به جزای نقدی، مبالغ بر اساس نصاب های جدید ابلاغی محاسبه میگردد.