طبق ماده ۲۱۹ قانون مدنی، عقودی که بر طبق قانون واقع شده باشد بین متعاملین و قائم مقام آنها لازم الاتباع است مگر اینکه به رضای طرفین اقاله یا به علت قانونی فسخ شود. پرداخت بیعانه معمولا نشان دهنده وقوع معامله (بیع) است.
بنابراین، پس از پرداخت بیعانه و قطعی شدن معامله، خریدار نمی تواند به طور یک طرفه و صرفا به دلیل پشیمانی معامله را برهم بزند و پول خود را پس بگیرد، مگر در سه حالت:
۱. طبق ماده ۲۸۳ قانون مدنی، طرفین معامله توافق کنند که معامله را اقاله (تفاسخ) کنند و پول خریدار مسترد شود.
۲. طبق ماده ۳۹۶ قانون مدنی، یکی از خیارات قانونی (مانند خیار غبن، خیار عیب یا خیار شرط) برای خریدار ایجاد شده باشد و وی بر اساس آن معامله را فسخ کند.
۳. در قرارداد صراحتا حق انصراف یا حق فسخ در قبال کسر مبلغی مشخص (به عنوان وجه التزام) برای خریدار پیش بینی شده باشد.
در غیر این صورت، فروشنده می تواند خریدار را به پرداخت مابقی ثمن معامله ملزم کند و خریدار حق استرداد بیعانه را ندارد.