طبق ماده ۱۲۸۴ قانون مدنی، سند عبارت است از هر نوشته که در مقام دعوا یا دفاع قابل استناد باشد. در خصوص اسناد عادی که توسط افراد بی سواد تنظیم میشود، طبق ماده ۱۲۹۱ قانون مدنی، اگر طرفی که سند علیه او اقامه شده است، صدور آن را از منتسب الیه تصدیق نماید یا در دادگاه ثابت شود که سند را طرفی که آن را تکذیب کرده، امضا یا مهر کرده است، آن سند اعتبار سند رسمی را خواهد داشت.
در مورد اثر انگشت، طبق ماده ۲۲۳ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی، اثر انگشت در اسناد عادی حکم امضا را دارد. بنابراین، اگر فرد بی سوادی سندی را صرفا با اثر انگشت تایید کرده باشد، این سند علیه او و ورثه اش معتبر و قابل استناد است. از نظر حقوقی، اثر انگشت نشان دهنده قصد و رضای فرد (موضوع ماده ۱۹۰ قانون مدنی) برای انعقاد قرارداد یا تعهد است.
با این حال، طبق ماده ۱۳۰۱ قانون مدنی، امضایی که در روی نوشته ای شده است علیه امضا کننده دلیل است. در صورت انکار یا تردید نسبت به اثر انگشت، دادگاه طبق ماده ۲۲۴ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی، موضوع را به کارشناس تشخیص هویت و پلیس علمی ارجاع میدهد تا اصالت اثر انگشت بررسی شود. لذا وجود امضا در کنار اثر انگشت برای افراد بی سواد الزامی نیست و اثر انگشت به تنهایی واجد اعتبار قانونی است، هرچند برای پیشگیری از ادعای جعل، حضور دو شاهد ذیل سند طبق ماده ۱۲۹۴ قانون مدنی توصیه میشود.