طبق بند الف ماده ۵ قانون حمایت از کودکان و نوجوانان بی سرپرست و بدسرپرست مصوب ۱۳۹۲، متقاضیان سرپرستی باید مقیم ایران باشند. همچنین بر اساس اصول کلی حقوقی و مفاد این قانون، اولویت پذیرش سرپرستی با شهروندان ایرانی است.
با این حال، به موجب ماده ۹۱۲ قانون مدنی و قوانین مربوط به احوال شخصیه اتباع خارجه، اتباع خارجی مقیم ایران تنها در صورتی می توانند کودک ایرانی را به سرپرستی بپذیرند که علاوه بر دارا بودن شرایط عمومی مندرج در ماده ۶ قانون فوق الذکر (مانند صلاحیت اخلاقی، توانایی مالی و عدم محکومیت کیفری)، قوانین دولت متبوع آنها نیز این سرپرستی را به رسمیت بشناسد و دادگاه خانواده ایران پس از اخذ نظر سازمان بهزیستی، این اقدام را به مصلحت کودک تشخیص دهد.