ماده ۱۲۱ قانون برنامه پنجساله هفتم پیشرفت جمهوری اسلامی ایران و آیین نامه اجرایی مواد ۸۱ تا ۸۴ قانون برنامه ششم توسعه به این موضوع اختصاص یافته است.
بر اساس قوانین مذکور و مقررات سازمان ثبت احوال و وزارت کشور، کلیه اتباع خارجی مقیم یا وارد شده به ایران برای بهره مندی از هرگونه خدمات عمومی، اداری و رفاهی از جمله رزرو بلیت هواپیما، قطار و همچنین اقامت در هتل ها و مراکز اقامتی، ملزم به ارائه و استفاده از کد اختصاصی اتباع خارجی هستند که با عنوان شناسه یکتا یا کد فراگیر شناخته میشود.
طبق ضوابط انتظامی نظارت بر اماکن عمومی و بخشنامه های سازمان هواپیمایی کشوری، ارائه خدمات به اتباع خارجی بدون درج این کد در سامانه های رزرواسیون ممنوع است. این کد برای گردشگران معمولا همان شماره روادید (ویزا) یا شماره واچر دریافتی در بدو ورود است و برای اتباع مقیم، شماره اختصاصی مندرج در کارت آمایش یا دفترچه اقامت میباشد. هتلداران و آژانس های مسافرتی مکلف هستند این اطلاعات را در سامانه های نظارتی مانند سامانه ستاک (میراث فرهنگی) و سامانه پلیس نظارت بر اماکن عمومی ثبت نمایند تا هویت و وضعیت اقامتی فرد به صورت قانونی احراز گردد.
بنابراین، بدون داشتن این شناسه قانونی، امکان نهایی کردن رزرو در سامانه های آنلاین و حضوری برای اتباع خارجی میسر نخواهد بود و این اقدام در راستای انتظام بخشی به حضور و تردد اتباع بیگانه در کشور اجرا میشود.