وصیت عهدی که در اصطلاح حقوقی به آن وصایت نیز میگویند، طبق ماده ۸۲۶ قانون مدنی عبارت است از اینکه شخصی یک یا چند نفر را برای انجام امر یا اموراتی و یا تصرفات دیگری مامور نماید. در این نوع وصیت، برخلاف وصیت تملیکی، مالی به ملکیت کسی در نمی آید بلکه هدف اصلی انجام کارهای مورد نظر وصیت کننده پس از مرگ اوست.
شخصی که وصیت میکند موصی و شخصی که مامور به انجام کار میشود وصی نامیده میشود. قلمرو این وصیت میتواند شامل مواردی نظیر پرداخت بدهی ها، اداره اموال، نگهداری و تربیت فرزندان صغیر یا انجام مراسم مذهبی باشد. طبق ماده ۸۳۴ قانون مدنی، در وصیت عهدی اگر وصی در زمان حیات موصی وصایت را رد نکند، بعد از فوت او دیگر حق رد کردن آن را ندارد، حتی اگر در زمان فوت از مفاد وصیت بی اطلاع باشد.
این نوع وصیت از عقود جایز است و موصی میتواند تا زمان وفات خود از آن رجوع کرده یا فرد دیگری را جایگزین نماید. همچنین مطابق با قواعد عمومی امور حسبی، وصی باید دارای اهلیت قانونی باشد و نمی تواند اجرای امر وصایت را به دیگری واگذار کند، مگر اینکه این اختیار از طرف موصی به او داده شده باشد. اجرای وصیت عهدی تا میزان یک سوم اموال متوفی نافذ است و برای مازاد بر آن، صحت وصیت منوط به تنفیذ و اجازه وراث خواهد بود.