طبق ماده ۲۸۲ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲، نفی بلد به عنوان یکی از مجازات های چهارگانه برای جرم حد محاربه مقرر شده است. نفی بلد در لغت به معنای طرد کردن و دور کردن از وطن است و در اصطلاح حقوقی و فقهی، به معنای اخراج محکوم از محل سکونت خود و تبعید او به مکان دیگری است که تحت مراقبت قرار گیرد، به طوری که امکان معاشرت و ارتباط با دیگران از او سلب شود.
طبق ماده ۲۸۵ قانون مجازات اسلامی، در نفی بلد، محکوم باید تحت مراقبت کامل باشد و حق معاشرت و رفت و آمد با کسی را ندارد. مدت مجازات نفی بلد در جرم محاربه، طبق بند الف ماده ۲۸۴ همان قانون، حداقل یک سال است و تا زمانی که محکوم توبه نکند، این مجازات ادامه خواهد داشت.
مواد قانونی مرتبط: ماده ۲۸۲ قانون مجازات اسلامی