تلفظ این مفهوم حقوقی: طَلَبکار (Ta-lab-kaar) | معنی و کاربرد: شخصی که حق دریافت مال یا انجام عملی را از شخص دیگری که بدهکار نامیده می شود دارد.
مواد قانونی مرتبط: ماده ۲۴۱ قانون مدنی: ممکن است در معامله شرط شود که یکی از متعاملین برای ان چه که به واسطه معامله بدهکار می شود رهن یا ضامن بدهد.