مجازات فرار از خدمت و فرار در زمان جنگ برای نظامیان کادر (پایور) بر اساس قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح مصوب ۱۳۸۲ و تاثیر قانون کاهش مجازات حبس تعزیری مصوب ۱۳۹۹ به شرح زیر است:
۱. فرار در زمان صلح: طبق ماده ۷۸ قانون مجازات جرایم نیروهای مسلح، هر نظامی کادر که بیش از ۱۵ روز متوالی غیبت غیر موجه داشته باشد فراری محسوب میشود. مجازات قانونی این جرم ۶ ماه تا ۲ سال حبس یا محرومیت از ترفیع از ۶ ماه تا ۲ سال است. با توجه به قانون کاهش مجازات حبس تعزیری مصوب ۱۳۹۹، چون این جرم در زمره مجازات های درجه ۶ قرار دارد، حداقل و حداکثر مجازات حبس آن به نصف کاهش یافته و به ۳ ماه تا ۱ سال حبس تبدیل شده است.
۲. فرار در زمان جنگ: مطابق ماده ۹۱، غیبت بیش از ۲۴ ساعت در زمان جنگ فرار محسوب میشود. اگر این فرار در جبهه یا در مقابل دشمن باشد، مجازات آن ۳ تا ۱۵ سال حبس است. چنانچه فرار در زمان جنگ ولی در غیر مورد مذکور (خارج از جبهه) باشد، مجازات آن ۲ تا ۱۰ سال حبس خواهد بود. این مجازات ها به دلیل اینکه در رده مجازات های درجه ۳ و سنگین هستند، مشمول قانون کاهش سال ۱۳۹۹ نمی شود و به همان قوت باقی هستند.
۳. فرار منجر به شکست یا تلفات: بر اساس ماده ۹۲، هرگاه فرار نظامی کادر در زمان جنگ باعث شکست جبهه اسلام یا وارد شدن تلفات جانی و خسارات سنگین به نیروهای خودی شود، چنانچه اقدام وی مصداق افساد فی الارض تشخیص داده شود، مجازات او اعدام است. در غیر این صورت، فرد به حبس از ۳ تا ۱۵ سال محکوم خواهد شد.
۴. خودمعرفی و تخفیف: در صورتی که نظامی فراری در زمان صلح یا جنگ، شخصا خود را به یگان مربوطه یا مراجع قضایی معرفی کند، دادگاه موظف است این موضوع را به عنوان جهت مخففه در نظر بگیرد و در مجازات وی تخفیف قائل شود.
۵. وضعیت استخدامی: علاوه بر مجازات های کیفری فوق، فرار از خدمت برای کارکنان کادر منجر به تشکیل کمیسیون های انضباطی شده که معمولا حکم به اخراج از خدمت، محرومیت از ترفیع یا بازنشستگی اجباری صادر می کنند. طبق مقررات، دوران فرار جزو سنوات خدمت محسوب نمی شود و حقوق و مزایای فرد در این مدت قطع میگردد.