ماده ۱۹۰ و ۱۹۱ قانون مدنی چیه و چه کاربردی داره؟

طبق ماده ۱۹۰ قانون مدنی، برای صحت هر معامله شرایط اساسی زیر لازم است:
۱. قصد طرفین و رضای آنها
۲. اهلیت طرفین
۳. موضوع معین که مورد معامله باشد
۴. مشروعیت جهت معامله

طبق ماده ۱۹۱ قانون مدنی: «عقد محقق می شود به قصد انشاء به شرط مقرون بودن به چیزی که دلالت بر قصد کند.»

تفسیر و ارتباط این دو ماده به شرح زیر است:

۱. ارکان صحت معامله (ماده ۱۹۰): این ماده شرایط عمومی صحت هر قراردادی را بیان می کند. فقدان قصد (مثلاً در حال مستی یا شوخی) موجب بطلان عقد، و فقدان رضا (اکراه) موجب غیرنافذ بودن معامله می شود. همچنین طرفین باید اهلیت قانونی (بلوغ، عقل، رشد) داشته باشند، مورد معامله معلوم و معین باشد و هدف معامله نامشروع نباشد.

۲. چگونگی شکل گیری عقد (ماده ۱۹۱): این ماده بیانگر اصل رضایی بودن عقود است. برای تشکیل عقد، اراده باطنی (قصد انشاء) کافی نیست، بلکه این قصد باید با یک وسیله بیرونی (مانند گفتن لفظ، نوشتن سند، یا انجام دادن عملی مثل قبض و اقباض در معاملات معاطاتی) ابراز شود تا عقد محقق گردد.