طبق ماده ۲۶۵ قانون آیین دادرسی کیفری، قرار موقوفی تعقیب یکی از قرارهای نهایی دادسرا است که به موجب آن، تعقیب امر کیفری متوقف میشود. این قرار زمانی صادر میشود که به دلیل وجود یک مانع قانونی، امکان ادامه تحقیقات و تعقیب متهم وجود نداشته باشد، بدون آنکه بازپرس به بی گناهی یا گناهکاری متهم رسیدگی کند.
طبق ماده ۱۳ قانون آیین دادرسی کیفری، موارد صدور قرار موقوفی تعقیب منحصر به موارد زیر است:
۱. فوت متهم یا محکوم علیه.
۲. گذشت شاکی یا مدعی خصوصی در جرایم قابل گذشت.
۳. عفو عمومی یا اختصاصی.
۴. نسخ مجازات قانونی.
۵. اعتبار امر مختوم (یعنی قبلا به این جرم رسیدگی و حکم قطعی صادر شده باشد).
۶. مرور زمان در موارد پیش بینی شده در قانون.
۷. جنون متهم در شرایط مقرر در قانون.
همچنین طبق ماده ۱ قانون کاهش مجازات حبس تعزیری (با اصلاحات بعدی آن در خصوص نصاب جدید جرایم)، برخی از جرایم به جرایم قابل گذشت تبدیل شده اند که در صورت گذشت شاکی در این جرایم، مستند به بند (ب) ماده ۱۳ قانون آیین دادرسی کیفری، قرار موقوفی تعقیب صادر میشود.