طبق ماده ۴۵۸ قانون مدنی بیع شرط معامله ای است که در آن طرفین شرط می کنند که هر گاه فروشنده در مدت معینی تمام ثمن یا پول معامله را به خریدار برگرداند اختیار فسخ معامله را نسبت به مال فروخته شده داشته باشد و بتواند مال خود را پس بگیرد.
همچنین طبق ماده ۴۵۹ قانون مدنی در بیع شرط به مجرد انجام معامله مالکیت مال به خریدار منتقل می شود اما اگر فروشنده در مهلت مقرر پول را پس ندهد معامله قطعی می شود.
با این حال باید توجه داشت که طبق ماده ۳۳ و ماده ۳۴ قانون ثبت اسناد و املاک آثار حقوقی بیع شرط در رویه فعلی تغییر کرده است و این معاملات در حکم رهن یا معامله با حق استرداد شناخته می شوند. به این معنا که خریدار مالک واقعی مال نمی شود بلکه صرفا طلبکار محسوب می شود و در صورت عدم پرداخت پول توسط فروشنده خریدار فقط می تواند از طریق اجرای ثبت مال را به فروش رسانده و طلب خود را وصول کند و حق تصاحب مستقیم مال را ندارد.