تفاسخ بر پایه توافق دو طرف است و بدون رضایت هر دو طرف تحقق پیدا نمی کند؛ اما فسخ معمولاً حق یک طرفه ای است که در صورت وجود سبب قانونی یا قراردادی اعمال می شود. مستند تفاسخ ماده ۲۸۳ قانون مدنی است که تفاسخ را نتیجه تراضی طرفین معرفی می کند. بنابراین معیار اصلی تفاوت این است که تفاسخ دوطرفه و مبتنی بر تراضی است، ولی فسخ غالباً یک طرفه است.
مواد قانونی مرتبط: ماده ۲۸۳ قانون مدنی
کلمات انگلیسی مرتبط: unilateral termination (انحلال یک طرفه), rescission right (حق فسخ), mutual cancellation (برهم زدن دوطرفه)