کد رهگیری و سند رسمی از نظر اثباتی، الزامآوری و قوانین ثبتی تفاوتهای بنیادی دارند:
۱. طبق ماده ۱۲۸۷ قانون مدنی، اسنادی که در اداره ثبت اسناد و املاک یا دفتر اسناد رسمی یا نزد سایر مامورین رسمی در حدود صلاحیت آنها تنظیم شده باشد رسمی است. بنابراین، سند دفترخانهای سند رسمی محسوب میشود، اما مبایعهنامه دارای کد رهگیری طبق ماده ۱۲۸۹ قانون مدنی سند عادی است.
۲. طبق ماده ۲۲ قانون ثبت اسناد و املاک، دولت فقط کسی را که ملک به نام او در دفتر املاک به ثبت رسیده مالک میشناسد. سند دفترخانهای ملکیت قطعی ایجاد میکند، در حالی که کد رهگیری صرفاً یک معامله عادی را در سامانه ساماندهی معاملات املاک ثبت میکند و اعتبار سند رسمی را در برابر اشخاص ثالث ندارد.
۳. طبق ماده ۹۳ قانون ثبت اسناد و املاک، سند رسمی دفترخانهای بدون نیاز به حکمی از دادگاه، مستقلاً قابلیت صدور اجراییه در اداره ثبت را دارد، اما مبایعهنامه دارای کد رهگیری برای اثبات یا الزام به تنظیم سند، نیازمند طرح دعوا در دادگاه حقوقی طبق ماده ۱ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی است.
۴. طبق ماده ۱ قانون الزام به ثبت رسمی معاملات اموال غیر منقول، معاملات عادی (حتی با کد رهگیری) در مورد اموال غیر منقول ثبت شده، در برابر اشخاص ثالث قابل استناد نبوده و فاقد اعتبار قانونی جهت اثبات مالکیت قطعی میباشند.