عقد ودیعه (امانت) در قانون مدنی چیست؟

عقد ودیعه یا امانت قانونی، قراردادی است که به موجب آن یک نفر مال خود را به دیگری می‌سپارد تا آن را مجانا نگهداری کند.

طبق ماده ۶۰۷ قانون مدنی، ودیعه عقدی است که به موجب آن یک نفر مال خود را به دیگری می‌سپارد برای آنکه آن را مجانا نگاه دارد. امانت‌گذار را مودع و امانت‌گیرنده را مستودع یا امین مینامند.

طبق ماده ۶۰۸ قانون مدنی، در ودیعه قبول امین شرط است، اگرچه به داده شدن مال (معاطات) محقق شود.

همچنین طبق ماده ۶۱۱ قانون مدنی، ودیعه عقدی است جایز؛ یعنی هر یک از طرفین (مودع یا مستودع) هر زمان که بخواهند می‌توانند آن را فسخ کنند. امین طبق ماده ۶۱۲ قانون مدنی ضامن تلف یا نقص مال نیست، مگر در صورت تعدی (تجاوز از حدود اذن) یا تفریط (ترک عملی که برای حفظ مال لازم است) موضوع ماده ۹۵۱ و ۹۵۲ قانون مدنی.