طبق ماده ۷۵۲ قانون مدنی، صلح ممکن است یا برای رفع تنازع موجود و یا پیشگیری از تنازع احتمالی، در مورد معامله و غیر آن واقع شود. صلح بر اسقاط حق یکی از انواع صلح در مقام اسقاط است که در آن، دارنده یک حق مالی یا غیرمالی قابل انتقال، طی عقد صلح، حق خود را به طور کامل ساقط و از بین می برد.
مستند به ماده ۷۵۴ قانون مدنی، هر صلح نافذ است جز در مواردی که مربوط به امور غیر مشروع باشد. بنابراین، صلح بر اسقاط حقوقی که جنبه امری و نظم عمومی ندارند و قابل اسقاط هستند (مانند حق شفعه، حق خیار فسخ، یا حق مطالبه خسارت)، صحیح و معتبر است.
همچنین طبق ماده ۷۶۰ قانون مدنی، صلح عقد لازم است و حتی اگر در مقام تعارف یا به صورت محاباتی (بدون عوض یا با عوض ناچیز) واقع شده باشد، طرفین نمی توانند آن را به طور یک جانبه فسخ کنند؛ در نتیجه، پس از صلح بر اسقاط حق، حق مزبور به طور قطعی زایل شده و دیگر قابل اعاده یا مطالبه نخواهد بود.