شرط ضمان در عقد عاریه چیست؟

در عقد عاریه، اصل بر عدم ضمانت استعاره کننده (عاریه گیرنده) است و او امین محسوب میشود؛ اما شرط ضمان شرطی است که طبق آن جبران خسارت یا تلف مال عاریه داده شده، حتی بدون تقصیر، بر عهده عاریه گیرنده قرار میگیرد.

طبق ماده ۶۴۰ قانون مدنی، مستعیر (عاریه گیرنده) ضامن تلف یا نقص مال عاریه نیست مگر اینکه در حفظ آن تفریط یا تعدی کرده باشد یا بر او شرط ضمان شده باشد.

همچنین طبق ماده ۶۴۱ قانون مدنی، اگر بر مستعیر شرط ضمان شده باشد، وی مسئول هر کسر و نقصانی خواهد بود که در مال عاریه حاصل شود، اگرچه آن کسر و نقصان مستند به عمل او نباشد.

تنها استثنا در این خصوص، عاریه طلا و نقره است که طبق ماده ۶۴۴ قانون مدنی، حتی بدون شرط ضمان نیز عاریه گیرنده ضامن آن است، مگر اینکه عدم ضمان شرط شده باشد.