دلیل در دادگاه مطابق ماده ۱۹۴ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی به امری گفته میشود که اصحاب دعوا برای اثبات ادعای خود یا دفاع در برابر ادعای دیگری به آن استناد می کنند.
بر اساس ماده ۱۲۵۸ قانون مدنی مواردی که در دادگاه به عنوان دلیل پذیرفته می شوند عبارتند از:
۱ اقرار که به معنای اعتراف شخص به زیان خود و به سود دیگری است.
۲ اسناد کتبی که شامل انواع اسناد رسمی و عادی میگردد.
۳ شهادت شهود که به معنای گواهی افراد مطلع بر وقوع یک رویداد است.
۴ امارات یا نشانه هایی که قاضی را به یقین میرسانند مانند نظریه کارشناس رسمی دادگستری.
۵ قسم یا سوگند که برای اثبات برخی دعاوی خاص کاربرد دارد.
در کنار این موارد ابزارهایی مانند معاینه محل و تحقیق محلی نیز به قاضی در کشف حقیقت کمک می کنند و دادگاه با بررسی جامع این موارد اقدام به صدور رای مینماید.