دعوای نفی ولد دعوایی حقوقی است که در آن شوهر پدر بودن خود را نسبت به طفلی که از همسرش متولد شده است انکار می کند و انتساب فرزند به خود را نمی پذیرد.
طبق ماده ۱۱۵۸ قانون مدنی طفل متولد در زمان زوجیت ملحق به شوهر است به شرط آن که از تاریخ نزدیکی تا زمان تولد طفل کمتر از ۶ ماه و بیشتر از ۱۰ ماه نگذشته باشد که در حقوق به این قاعده اماره فراش می گویند.
طبق ماده ۱۱۶۱ قانون مدنی در صورتی که شوهر به صورت صریح یا ضمنی به پدر بودن خود اقرار کرده باشد دعوای نفی ولد از او در دادگاه مسموع نخواهد بود.
همچنین طبق ماده ۱۱۶۲ قانون مدنی دعوای نفی ولد باید در مهلت قانونی مطرح شود که این مهلت ۲ ماه از تاریخ اطلاع یافتن شوهر از تولد طفل است مگر اینکه شوهر ثابت کند که در این مدت به دلیل موجهی مانند بی اطلاعی از تاریخ دقیق تولد یا حیله زن نتوانسته است دعوا را اقامه کند.