طبق ماده ۱۱۱۵ قانون مدنی، اگر بودن زن با شوهر در یک خانه متضمن خوف ضرر بدنی یا مالی یا شرافتی برای زن باشد، او می تواند مسکن مشترک را ترک کند. در این صورت تا زمانی که زن در بازگشتن به خانه معذور است، نفقه بر عهده شوهر خواهد بود و زن ناشزه محسوب نمی شود.
همچنین طبق ماده ۱۰۸۵ قانون مدنی (حق حبس)، زن می تواند تا مهر به او تسلیم نشده از ایفای وظایفی که در مقابل شوهر دارد امتناع کند، مشروط بر اینکه مهر او حال باشد. این امتناع مانع حق نفقه نخواهد بود و موجب نشوز زن نمی شود.
موارد دیگری نیز وجود دارد که ترک منزل توسط زن مانع از ناشزه شدن اوست:
۱. خروج از منزل برای انجام تکالیف شرعی واجب (مانند حج واجب) یا درمان پزشکی ضروری در صورتی که امکان درمان در منزل نباشد.
۲. اخراج شدن زن از منزل توسط شوهر یا ممانعت شوهر از ورود او به خانه.
۳. در صورتی که حق تعیین مسکن به موجب شرط ضمن عقد ازدواج با زن باشد و او مسکن دیگری را برای سکونت انتخاب کند.