طبق ماده ۳۹۶ قانون مدنی، یکی از اختیارات فسخ معامله (خیارات)، خیار غبن است. غبن در لغت به معنای فریب و در اصطلاح حقوقی به معنای عدم تعادل میان ارزش واقعی مال با قیمت معامله شده است، به طوری که یکی از طرفین معامله دچار ضرر فاحش شود.
بر اساس مواد ۴۱۷ و ۴۱۸ قانون مدنی، شرایط تحقق خیار غبن عبارت است از:
۱. فاحش بودن غبن: طبق ماده ۴۱۷ قانون مدنی، غبن در صورتی فاحش است که عرفا قابل مسامحه نباشد. میزان تفاوت قیمت باید به قدری زیاد باشد که از نظر عرف، ضرر غیرقابل چشمپوشی تلقی شود.
۲. عدم علم مغبون به قیمت واقعی: طبق ماده ۴۱۸ قانون مدنی، اگر کسی که مغبون شده است در حین معامله عالم به قیمت عادلانه روز باشد، خیار فسخ نخواهد داشت.
۳. عدم اسقاط خیار غبن: در صورتی که در متن قرارداد شرط سقوط کافه خیارات (به ویژه خیار غبن فاحش یا افحش) قید شده باشد، طرفین حق فسخ معامله را به این علت نخواهند داشت.
فوریت در اعمال خیار: طبق ماده ۴۲۰ قانون مدنی، خیار غبن بعد از علم به غبن فوری است؛ یعنی مغبون باید به محض اطلاع از ضرر، برای فسخ معامله اقدام کند، در غیر این صورت حق او ساقط می شود.