طبق مواد ۳۰۷ و ۳۰۸ قانون تجارت، سفته باید دارای تاریخ پرداخت، مبلغ، نام گیرنده و امضا یا مهر صادرکننده باشد. با این حال، صدور سفته به صورت سفید امضا (بدون درج مبلغ، تاریخ یا نام گیرنده) در حقوق ایران پذیرفته شده و به معنای اعطای وکالت ظاهری به دارنده برای تکمیل مندرجات آن است.
حکم سفته سفید امضا در دادگاه به شرح زیر است:
اول، طبق رویه قضایی و مستنبط از ماده ۱۰ قانون مدنی، سفته سفید امضا معتبر است و صادرکننده با امضای آن، به دارنده اذن داده است که مندرجات سفته را طبق توافق فی مابین تکمیل نماید. بنابراین، صادرکننده نمی تواند صرفا به دلیل سفید امضا بودن، از پرداخت وجه آن خودداری کند.
دوم، در صورت بروز اختلاف، صادرکننده می تواند طبق ماده ۱۹۷ قانون آیین دادرسی مدنی مدعی «سوء استفاده از سفید امضا» شود. در این صورت، بار اثبات بر عهده صادرکننده است تا ثابت کند دارنده برخلاف توافق قبلی (مثلا درج مبلغی بیش از بدهی واقعی)، سفته را تکمیل کرده است.
سوم، اگر ثابت شود دارنده از سفته سفید امضایی که به عنوان امانت یا ضمانت نزد او بوده، برخلاف توافق استفاده کرده است، عمل وی طبق ماده ۶۷۳ قانون مجازات اسلامی (بخش تعزیرات) جرم محسوب شده و به مجازات حبس از یک تا سه سال محکوم خواهد شد.
در نتیجه، سفته سفید امضا در دادگاه به عنوان یک سند معتبر تجاری شناخته می شود، مگر آنکه صادرکننده بتواند سوء استفاده از آن را با ادله قانونی اثبات کند.