طبق ماده ۴۱ قانون مدنی عمری حق انتفاعی است که به موجب عقدی از طرف مالک برای شخص به مدت عمر خود یا عمر منتفع و یا عمر شخص ثالثی برقرار شده باشد. در این حالت با مرگ شخصی که معیار تعیین مدت بوده است این حق از بین می رود و مال به مالک اصلی باز می گردد.
طبق ماده ۴۳ قانون مدنی اگر حق انتفاع عبارت از سکونت در مسکنی باشد سکنی یا حق سکنی نامیده می شود و این حق ممکن است به طریق عمری یا به طریق رقبی یعنی برای مدت معین برقرار گردد.
بنابراین حق عمری به معنای واگذاری حق استفاده از یک مال برای مدت عمر یک انسان است اما حق سکنی اختصاصا به معنای واگذاری حق سکونت در یک ملک مسکونی به فرد دیگری است که می تواند به صورت مادام العمر یا برای یک مدت زمان مشخص تعیین شود. از آثار مهم این حقوق آن است که مالکیت عین ملک به فرد منتقل نمی شود و او صرفا حق استفاده یا سکونت را دارد.