طبق ماده ۱۰۳ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ اصل بر غیر قابل گذشت بودن جرایم است مگر آن که در قانون تصریح شده باشد. در خصوص جرم تخریب باید بین اموال عمومی و خصوصی تفکیک قائل شد.
در خصوص اموال خصوصی: طبق تبصره الحاقی به ماده ۶۷۷ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات و مجازات های بازدارنده) و ماده ۱۱ قانون کاهش مجازات حبس تعزیری و مصوبه جدید هیات وزیران در اجرای ماده ۲۸ قانون مجازات اسلامی مصوب ١٣٩٢ جرم تخریب اموال متعلق به اشخاص خصوصی تنها در صورتی قابل گذشت است که میزان خسارت وارده ۲۰,۰۰۰,۰۰۰ تومان یا کمتر باشد. اگر خسارت بیش از این مبلغ باشد جرم غیر قابل گذشت است و رضایت شاکی خصوصی صرفا طبق ماده ۳۸ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ از موجبات تخفیف مجازات خواهد بود.
در خصوص اموال عمومی: طبق ماده ۶۸۷ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات و مجازات های بازدارنده) تخریب اموال عمومی، دولتی و تاسیسات مورد استفاده جامعه دارای جنبه عمومی است. به دلیل عدم ذکر این جرایم در ماده ۱۰۴ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ (موضوع ماده ۱۱ قانون کاهش مجازات حبس تعزیری)، تخریب اموال عمومی مطلقا غیر قابل گذشت میباشد. در این موارد مبلغ خسارت تاثیری در ماهیت جرم ندارد و رضایت نهاد یا سازمان شاکی صرفا میتواند موجب تخفیف مجازات شود.