طبق ماده ۳۴۸ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی، جهات درخواست تجدیدنظر مشخص شده است که بند الف این ماده به موضوع ادعای عدم اعتبار مدارک ابرازی دادگاه اختصاص دارد.
در تفسیر بند الف ماده ۳۴۸ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی که مقرر میدارد ادعای عدم اعتبار مدارک ابرازی دادگاه میتواند از جهات تجدیدنظر خواهی باشد، نکات حقوقی زیر قابل استناد است:
۱. مفهوم مدارک ابرازی دادگاه: منظور از مدارک ابرازی دادگاه در واقع همان اسناد و مدارکی است که طرفین دعوا به دادگاه ارائه کرده اند و دادگاه بر پایه آنها مبادرت به صدور رای کرده است. اشتباه در نگارش قانون که به جای مدارک ابرازی به دادگاه از عبارت مدارک ابرازی دادگاه استفاده کرده، مانع از فهم مقصود قانونگذار نیست.
۲. موارد عدم اعتبار: تجدیدنظر خواه میتواند با استناد به این بند ادعا کند اسنادی که دادگاه بدوی مبنای رای خود قرار داده است، فاقد اعتبار قانونی بوده اند. این عدم اعتبار میتواند ناشی از ادعای جعل، اثبات بی اعتباری سند در پرونده ای دیگر، از سندیت افتادن مدرک به موجب قانون یا عدم انطباق سند با مقررات آمره باشد.
۳. لزوم ارائه دلیل بر بی اعتباری: صرف ادعای بی اعتباری مدارک در مرحله تجدیدنظر کافی نیست؛ بلکه تجدیدنظر خواه باید دلایل، مدارک یا احکام دادگاهی که نشان دهنده بی اعتباری آن اسناد است را به دادگاه تجدیدنظر ارائه کند تا دادگاه بتواند وارد رسیدگی ماهوی شود.