طبق بند ۱ ماده ۵۱ قانون امور گمرکی مصوب ۱۳۹۰ و دستورالعمل های اجرایی گمرک ایران در خصوص اسناد ترخیص، تفاوت تاییدیه و کارکرد Master B/L (بارنامه اصلی) و House B/L (بارنامه فرعی) برای ترخیصکار به شرح زیر است:
اول، صادرکننده سند: بارنامه Master توسط خط کشتیرانی یا نماینده رسمی آن (Carrier) صادر میشود و طرفین آن فرستنده اصلی، خط کشتیرانی و شرکت حملونقل بین المللی (Forwarder) به عنوان گیرنده هستند. اما بارنامه House توسط شرکت حملونقل (Forwarder) صادر میشود و نام خریدار و فروشنده واقعی کالا در آن درج میگردد.
دوم، مرحله اخذ قبض انبار و ترخیص: گمرک ایران برای انجام تشریفات گمرکی، ارائه قبض انبار الکترونیکی را الزامی میداند. ترخیصکار جهت دریافت قبض انبار تفکیکی به نام صاحب کالا، باید هر دو بارنامه را در اختیار داشته باشد. نماینده کشتیرانی بر اساس بارنامه Master، محموله بزرگ را وارد می کند، اما تفکیک مالکیت و صدور قبض انبار نهایی برای صاحب کالا جهت ارائه به گمرک، بر اساس اطلاعات بارنامه House صورت میپذیرد.
سوم، فرایند ظهرنویسی و واگذاری: در صورت نیاز به انتقال مالکیت کالا در جریان ترخیص، ترخیصکار باید فرایند ظهرنویسی (پشتنویسی) را روی بارنامه House انجام دهد، چرا که این سند نشان دهنده رابطه حقوقی مستقیم میان خریدار واقعی و کالاست، در حالی که بارنامه Master تعهد خط کشتیرانی در قبال شرکت حملکننده است.
چهارم، تسویه مالی و دوراظهاری: برای دوراظهاری در سامانه جامع امور گمرکی (EPL)، ترخیصکار ملزم به ثبت شماره بارنامه House جهت اخذ ترخیصیه است. همچنین تسویه حساب مالی و پرداخت هزینه های دموراژ و حق توقف در ایران معمولا با شرکت فورواردر (صادرکننده House) انجام میشود تا مجوز ترخیص نهایی صادر شود.