طبق ماده ۳۹۶ قانون مدنی، خیار غبن و خیار عیب دو مورد از اختیاراتی هستند که قانونگذار برای جبران ضرر به طرفین معامله داده است، اما این دو خیار تفاوت های اساسی با یکدیگر دارند.
اولین تفاوت در علت ایجاد حق فسخ است. طبق ماده ۴۱۶ قانون مدنی، خیار غبن در اثر عدم تعادل فاحش میان ارزش واقعی مال و قیمت معامله شده (نابرابری ارزش عوضین) به وجود می اید. به عبارتی، ضرر در غبن، ضرری مالی و ناشی از اشتباه در قیمت گذاری است. در حالی که طبق ماده ۴۲۲ قانون مدنی، خیار عیب زمانی ایجاد می شود که در خود مال مورد معامله، نقص یا خرابی مادی یا وصفی وجود داشته باشد که ارزش آن را کاهش دهد یا از انتفاع متعارف خارج کند.
دومین تفاوت در راه کارهای جبران ضرر است. در خیار غبن، مغبون فقط حق فسخ معامله را دارد و نمی تواند تفاوت قیمت را مطالبه کند. اما در خیار عیب، طبق ماده ۴۲۲ قانون مدنی، مشتری مخیر است بین فسخ معامله یا نگه داشتن مال و دریافت ارش (مابه التفاوت قیمت مال سالم و معیوب).
سومین تفاوت در معیار تشخیص است. معیار تشخیص غبن فاحش، قیمت عادله مال در زمان معامله است، در حالی که معیار تشخیص عیب، عرف و عادت است که عیب را نقص در ظاهر یا کارایی مال میداند.