پاسخ به پرسش مطرح شده:
طبق ماده ۱۲۹۲ قانون مدنی در مقابل اسناد رسمی یا اسنادی که اعتبار سند رسمی دارند انکار و تردید مسموع نیست و طرف مقابل تنها میتواند نسبت به آنها ادعای جعل کند. بنابراین در اسناد رسمی بار اثبات جعلی بودن سند بر عهده شخصی است که ادعای جعل می کند.
در مقابل طبق ماده ۲۱۶ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی نسبت به اسناد عادی طرف مقابل میتواند اظهار انکار یا تردید نماید. در این حالت بار اثبات اصالت و صحت سند عادی به عهده شخصی است که به آن سند استناد کرده است.
تفاوت اصلی در این است که سند رسمی دارای فرض صحت قانونی است و مدعی خلاف آن باید ادعای خود را ثابت کند اما در سند عادی با صرف یک انکار یا تردید بار اثبات مجددا به دوش ارائه دهنده سند می افتد تا اصالت آن را در دادگاه ثابت کند.
مواد قانونی مرتبط: ماده ۱۲۵۷ قانون مدنی
کلمات انگلیسی مرتبط: private document (سند عادی)