طبق ماده ۱۲۰۸ قانون مدنی، غیررشید یا سفیه کسی است که تصرفات او در اموال و حقوق مالی خود عقلایی نباشد، یعنی توانایی تشخیص مصلحت مالی خود را ندارد و اموال خود را در راه های غیرعقلانی صرف می کند. در مقابل، طبق ماده ۱۲۱۲ قانون مدنی، صغیر ممیز کودکی است که قوه تمیز نسبی دارد و زشت و زیبا یا سود و زیان مالی را تا حدی تشخیص میدهد، اما به سن بلوغ شرعی (طبق تبصره ۱ ماده ۱۲۱۰ قانون مدنی، ۹ سال تمام قمری برای دختران و ۱۵ سال تمام قمری برای پسران) نرسیده است.
تفاوت های اصلی این دو عبارتند از:
۱. از نظر منشا حجر (علت محجوریت): حجر صغیر ممیز ناشی از عامل طبیعی سن و عدم رسیدن به بلوغ است که با رسیدن به سن بلوغ برطرف می شود. اما حجر سفیه ناشی از یک وضعیت روانی و عدم رشد عقلانی در امور مالی است که ارتباطی به سن ندارد و ممکن است شخص با وجود داشتن سن بالا، همچنان سفیه باشد و حجر او تنها با اثبات رشد در دادگاه برطرف می شود.
۲. از نظر اعتبار اعمال حقوقی غیرمالی: سفیه طبق ماده ۱۲۱۴ قانون مدنی فقط در امور مالی خود محجور است؛ بنابراین اعمال غیرمالی او مانند طلاق، اقرار به نسب و ازدواج (بدون مهر یا با مهر مشخص تحت نظر ولی) صحیح است. اما صغیر ممیز طبق ماده ۱۲۱۲ قانون مدنی به طور کلی محجور است و به دلیل عدم رسیدن به سن بلوغ، اعمال غیرمالی او نیز نافذ نیست.
۳. از نظر تملکات بلاعوض (قبول هبه و صلح بلاعوض): طبق ماده ۱۲۱۲ قانون مدنی، صغیر ممیز می تواند تملکات بلاعوض را (مانند قبول هبه یا صلح مجانی که هیچ ضرر مالی برای او ندارد) بدون اذن ولی یا قیم خود قبول کند و این اعمال صحیح است. اما سفیه طبق ماده ۱۲۱۴ قانون مدنی برای قبول هرگونه هبه یا صلح بلاعوض نیز نیاز به تنفیذ و اجازه قیم یا ولی خود دارد، زیرا فرض بر این است که او ضرر و نفع اعمال مالی را به درستی درک نمی کند.