طبق مواد ۲۱۶ تا ۲۲۸ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی، تفاوت های حقوقی میان ادعای جعل با انکار و تردید به شرح زیر است:
۱. نوع سند:
انکار و تردید صرفا نسبت به اسناد عادی قابل طرح است و نسبت به اسناد رسمی پذیرفته نمی شود. در مقابل، ادعای جعل هم نسبت به اسناد عادی و هم نسبت به اسناد رسمی قابل طرح است.
۲. بار اثبات (تعیین کننده برنده دعوا در صورت نبود دلیل):
در صورت اظهار انکار و تردید از سوی خوانده، بار اثبات اصالت سند بر عهده خواهان (ارائه دهنده سند) است و او باید اصالت آن را ثابت کند. اما در ادعای جعل، بار اثبات بر عهده مدعی جعل (کسی که ادعا می کند سند جعلی است) میباشد.
۳. تکلیف دادگاه در صورت سکوت طرفین:
در انکار و تردید، به محض اظهار آن، دادگاه موظف است سند را از عداد دلایل خارج کند مگر اینکه ارائه دهنده سند اصالت آن را اثبات کند. در ادعای جعل، دادگاه سند را بررسی می کند و تا زمانی که جعلیت سند ثابت نشود، سند معتبر باقی میماند.
۴. جنبه کیفری:
انکار و تردید صرفا یک دفاع حقوقی است و جنبه کیفری ندارد. اما ادعای جعل علاوه بر جنبه حقوقی، میتواند جنبه کیفری نیز داشته باشد و در صورت اثبات، مجازات مقرر در قانون مجازات اسلامی را برای جاعل به همراه داشته باشد.