طبق ماده ۳۳۱ قانون مدنی، تسبیب در ضرر به این معنا است که شخصی به طور مستقیم مال دیگری را تلف نمی کند، بلکه مقدمات و زمینه های تلف یا ورود خسارت به مال یا جان دیگری را فراهم می سازد، به طوری که اگر آن اقدام انجام نمی شد، ضرر نیز به وجود نمی آمد. در این حالت، بین رفتار شخص و ضرر ایجاد شده یک واسطه وجود دارد. به عنوان مثال، حفر چاه در معبر عمومی بدون قرار دادن علائم هشدار دهنده که موجب سقوط عابران شود، مصداق بارز تسبیب است.
همچنین طبق ماده ۵۰۶ قانون مجازات اسلامی مصوب سال ۱۳۹۲، تسبیب در جنایت عبارت از آن است که کسی سبب تلف شدن یا مصدوم شدن دیگری را فراهم کند و خود مستقیما مرتکب جنایت نشود. تفاوت اصلی تسبیب با اتلاف در این است که در اتلاف، رابطه علیت بین رفتار مرتکب و ضرر، مستقیم و بدون واسطه است، اما در تسبیب، ضرر با واسطه رخ می دهد و اثبات تقصیر وارد کننده ایجاد کننده سبب، برای اثبات مسئولیت مدنی و جبران خسارت ضرورت دارد.